Het overkomt mij wel dat ik thuis de vragen weet die ik in het zaaltje had moeten stellen. Je denkt nog wat na, spreekt deze of gene met het bekertje koffie in de hand en dan is er nog even de gelegenheid om enkele vragen te stellen. De laatste vraag is ‘omwille van de tijd’ redelijk snel aan de beurt.

Grootschalige bijeenkomsten willen nog wel eens een drempel zijn om mee te doen aan het gesprek. De oorzaak kan heel divers zijn: geluidsverbindingen, gêne, onvoldoende relatie met de andere aanwezigen en dergelijke. Wordt ‘de zaal’ in kleine groepjes opgedeeld dan komen de stemmen meestal wel los. Zelfs zo, dat voor de plenaire bespreking weinig tijd overblijft.

Concretisering

Vanuit de gesprekken met besturen en directeuren weet ik dat het onderwerp identiteit op veel belangstelling kan rekenen. Die belangstelling richt zich niet zozeer op de verwoording in de statuten en de onderwijsdoelstelling, maar op de concretisering in het schoolleven van alle dag. Het is toch niet zo dat het enige kenmerk van reformatorisch onderwijs de (lengte van de) rok is? Dat is de karikatuur die anderen ons geven. Maar aan welke zaken denken we dan wel, waarom hebben we onze school opgericht en hoe kunnen we als bestuur dit in beleid omzetten? Daarbij niet vergeten: hoe kunnen we de omgeving laten zien dat de karikatuur onjuist is?

Luisteren naar

Daarover met elkaar in gesprek gaan, bestuur met directeur en personeel, ouders met het personeel, de ledenvergadering met het bestuur enzovoort. En dan zo organiseren, dat u werkelijk hoort wat er bij de ander leeft, dat u inderdaad mee kunt doen met het gesprek. Dus kleinschaligheid in de aanpak organiseren. Als bestuur en directeur is het belangrijk vooral te luisteren naar de leden, de ouders. Ga met hen in gesprek over hun punten. Geef ook uw ideeën weer. Luisteren om te horen waar de ander staat om daarna het concrete beleid te formuleren.

Elkaar helpen

Ook bestuurders willen wel eens ‘op hetzelfde niveau’ praten met andere bestuurders, zo maar, zonder er direct veel consequenties aan te verbinden. Meer een uitwisseling van de zaken die op je bordje liggen als bestuurder. Soms voel je als bestuur je op zo’n eenzame post. Herkenning van de problematiek, horen hoe de ander er mee omgegaan is, kan dan verlichting brengen. Elkaar helpen door te luisteren en openhartig te kunnen zijn op bestuursniveau. Dat scherpt op, dat geeft support. Niet in een gezelschap van 50-80 personen maar in een kleinschalige setting van een paar besturen, 2-4 bijvoorbeeld, waar veel gelegenheid is om met elkaar te discussiëren over de concrete invulling van identiteit.

Durft u het aan? Wilt u met uw collega bestuurders over de concrete aanpak op uw school spreken en hen uitdagen tot het stellen van ‘kritische’ vragen over uw beleid?

Dat worden ‘spannende’ ontmoetingen.

J. (Koos) Boeve,
Senior onderwijsadviseur