Misschien wel dezelfde beweging die er op dit moment in mijn hoofd plaatsvindt. Een van mijn collegae vroeg eens of mijn gedachten wel eens stilstaan. Ik antwoordde toen: “Alleen als ik slaap en eigenlijk vind ik het jammer dat ik zo’n 6 uur op een nacht moet slapen want dan kan ik niet denken.” Een van de studenten wist ook te vertellen waarom ik altijd moet geeuwen: “Dat is om je hersenen te ventileren, anders lopen ze warm!”

Snoepreis

Ik ben nog  niet in m’n kooi gekropen ben. Ik zit te gapen en te denken. Er gaan zoveel gedachten door mijn hoofd, dat ik ze even op papier moet zetten. Deze week ben ik weer op snoepreis geweest (zie vorige column). Reken maar dat ik weer gesmuld heb. Van Schotland, van het eten, van de whisky, van de cultuur, van de bezoeken aan de different primary en secundary schools, van het bezoek aan de Schotse kerkdiensten, van de ervaringen met de studenten. Ik zou nog een halve bladzijde kunnen vullen met alles waarvan ik genoten heb; van de wereld van verschil tussen Schotland en Nederland.

Genieten en leren gaat bij mij samen op. Ik heb geleerd van het voorbeeldige leiderschap van enkele Schotse schoolleiders, ik heb geleerd van het strikte Schotse onderwijssysteem en ik heb van mijn collegae geleerd weer anders naar mezelf te kijken. Ik heb ook geleerd van de studenten; van de eenvoud waarmee sommigen over hun geloof spreken. De eenvoud van het geloof zoals dit daadkrachtig en onvoorwaardelijk openbaar komt bij het slavinnetje en de slaaf van Naäman.

En hier zit ook het punt waarover ik op dit moment niet uitgedacht kan raken. We hebben met elkaar gesproken verschillende werelden: de wereld van de drank, het snelle geld en de haveloosheid op dek 6. Over de wereld van de bankiers en de staatsschulden. Een wereld die we niet kunnen doorgronden; Griekenland wel of niet uit de Euro? Gaat het nu wel goed in de wereld of niet? Wij vonden van niet, maar de christenen in China vinden het wel. Zo kwamen we op het staan in deze wereld. Wel of niet naar een Engelse pub? We zijn hier toch om cultuur te proeven? Wel of niet kijken naar Harry Potter in de Abbey of Durham.

Switchen

Als we gaan proberen op al die vragen antwoorden te formuleren, komen we er niet uit. De een vindt dit, de ander dat. Maar hoe dan wel? Een richtingwijzer vonden we op de markt in Durham, gewoon in een gesprekje. Het gevaar bestaat dat we in twee werelden leven: de ene wereld van het materialisme, de uitbundigheid en het consumeren. De andere wereld van het onvergankelijke, de ingetogenheid en de verantwoordelijkheid. Het lijkt alsof iedere nieuwe generatie steeds makkelijk kan switchen tussen de ene en de andere. Dat het bestaan van twee werelden naast elkaar steeds vanzelfsprekender wordt. Wat ik deze week geleerd heb, is dat ik persoonlijk de vraag moet beantwoorden of ik met één been in de ene en met het andere been in de andere wereld sta. Of dat ik met beide benen in de ene sta en soms met beide benen naar de andere hups zoals we vroeger op gym deden met twee hoepels. Of dat ik niet toelaat deze twee werelden ontstaan, maar dat ik besef te leven in één wereld c.q. één werkelijkheid. De wereld van eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van de Ander.

Ik kreeg antwoord toen ik in de luwte op de achterplecht van het schip door een stevige zuidwester de golven rond het schip zag spoken in dat eenvoudige kinderversje. “Diep, diep, diep als de zee. Hoog, hoog, hoog als de lucht, blauw, blauw, blauw als het water blauw is Jezus’ liefde voor mij en jou”. Dat te mogen beseffen en vanuit dat perspectief te mogen werken, dat maakt hét verschil in deze wereld.

W.P. (Willem) Poppe
Senior adviseur