Jagen of evenwicht?
Het was opvallend hoe na verloop van tijd de verschillende zaken waar ik me voor de vakantie druk om maakte steeds betrekkelijker werden. Zaken die eigenlijk af ‘moesten’ voor de vakantie, of ‘van groot belang waren’ bleken helemaal niet meer zo belangrijk en urgent als ik daarvoor dacht.
Het is een ervaring die mijn collega’s ook kenden. Opmerkelijk toch. Wat zorgt ervoor dat we elkaar blijkbaar zo opjagen? En waarom niet meer evenwicht in werk en andere zaken tijdens onze werkweken? De oorzaken zullen divers zijn bij iedereen. Wat ik zelf bedacht of om mij heen hoorde was: ‘teveel in te korte tijd willen’, ‘te enthousiast, ‘last van perfectionisme’, ‘de eisen van de omgeving’, ‘bang om tekort te schieten’, ‘calvinistisch arbeidsethos’, ‘onze klanten en studenten verdienen het beste’, enz.
Een gesprek met een collega gaf diepgang. ‘Ik wil minder afhankelijk zijn van de mening van anderen. Aan de andere kant wil ik wel bewogen blijven met de ander en graag dienstbaar zijn’ zei hij.
‘Maar dan wel in afhankelijkheid van de Heere God Die ons helemaal niet nodig heeft, maar hopelijk wel wil gebruiken in Zijn Koninkrijk’, wensten we met elkaar.